Gazze’de İsrail soykırımı 3’üncü yılına girerken 900 binden fazla Filistinli, yıkılmış mahallelerinde kalma haklarına sıkı sıkıya sarılarak direnmeye devam ediyor.
İşgal güçlerinin “zorunlu göç” adı altında yürüttüğü operasyonlara rağmen, halk zorla yerinden edilme girişimlerini kesin biçimde reddediyor. Direniş, bombaların gölgesinde bile yaşamı ve toprağı savunmanın simgesi haline gelmiş durumda. İşgal ordusu, yerinden edilenleri göstermelik yardımlar ve sahte çadır kamplarıyla kandırmaya çalışıyor. Ancak Filistinliler, bu manipülasyonların amacının Gazze Şehrini tamamen boşaltmak olduğunu biliyor. Sözde “yardım” olarak gösterilen çadırlar, sahada fiilen mevcut değil. Filistinli yetkililer, bu propagandanın sivil halkı evlerini terk etmeye zorlamayı hedeflediğini vurguluyor. Gerçekte ise bölgede ne güvenli alanlar ne de temel insani hizmetler bulunuyor.
İşgalci rejimin “insani koridor” olarak lanse ettiği Mevasi bölgesi, Han Yunus ve Refah çevresinde yaklaşık bir milyon insanı barındırıyor. Ancak bu bölge, son iki ay içinde 114’ten fazla hava saldırısına maruz kaldı, 2 binden fazla sivil şehit oldu. Mevasi’de ne hastane ne altyapı ne de içme suyu var. Elektrik, eğitim, gıda veya barınak gibi temel ihtiyaçların hiçbirine ulaşılamıyor. İşgalin “güvenli bölge” iddiası, bir insani felaket maskesi altında yürütülen zorla göç politikasının parçası haline geldi. Kuzey Gazze ve Gazze şehrinin “halkından arındırılması” hedefi, artık soykırımın mekansal biçimi olarak nitelendiriliyor.
